نگاهی به نویسندهنیکولو ماکیاولی سوم ماه مه 1469 میلادی در شهر فلورانس و خانواده‌ای متوسط پای به عرصه حیات نهاد. پدرش برنارد از خانواده‌ای اشرافی ولی تهیدست شده بود. او در خانواده‌ای شش نفره می‌زیست و پدرش علاقه داشت که فرزندانش تحصیل کنند و برای این امر از هزینه کردن ابایی نداشت، او خوب می‌دانست که پیشرفت فرزندانش تنها در پرتو تحصیلات آن‌ها میسر می‌شود و توان مالی خانواده راه دیگری فرا راه آنان نمی‌گذارد. ماکیاولی در هشت سالگی به نزد معلم لاتین فرستاده شد. پدرش برای خرید کتاب‌های لاتین پسر هزینه زیادی می‌کرد و به همین دلیل فقر بیشتری دامنگیر خانواده شد، این هزینه‌ها اما برای نیکولوی جوان نتیجه‌بخش بود و او توانست در 29 سالگی به ریاست «دیوان دوم» و عضو یک «شورای ده نفره» فرمانروایی فلورانس برگزیده شود که در آن درباره سیاست‌های خارجی و امنیتی جمهوری فلورانس تصمیم گرفته می‌شد، نیکولو در مشاغل خود به خوبی از عهده وظایف محوله برمی‌آمد و سال به سال پیشرفت بیشتری می‌کرد.ماکیاولی در این دوران نه تنها نویسنده‌ای دیوانی بود، بلکه روح سرکش و ناآرامش او را همواره آماده رودررویی با خطرات و دشواری‌ها می‌داشت. در این دوران (1503 م) کتاب کوچکی به اسم «درباره شیوه رفتار با شهروندان سرکش والدیکینا» نوشت و برای اولین بار اصلی نظری را مطرح کرد که : «جهان همیشه پر از آدمیانی بوده است که شهوت‌های همسان داشته‌اند».   در آن دوران که ایتالیا تکه تکه شده و در زیر سم ستوران سواران فرانسوی و اسپانیایی نفس‌هایش به شماره افتاده بود، بی‌رحمی، پایداری، دلیری و رندی بورژیا او را برای ماکیاولی تبدیل به چهره‌ای آرمانی کرده بود، او در چهره وی «شهریار تازه‌ای» را می‌دید که می‌توانست ناجی ایتالیا باشد. تردیدی نیست که در کتاب «شهریار» آرمانی کردن چهره بورژیا یکی از اهداف نویسنده بوده است.شهرت اصلی ماکیاولی به‌عنوان مبلغ و مدافع سیاست قدرت، تا به امروز در جهان سیاست و تاریخ پابرجا مانده است، آثار سیاسی او از طرف برخی منتقدان با عنوان توجیه‌گر منافع دارندگان قدرت و توجیه استفاده از هر وسیله برای رسیدن به هدف شناسانده شده است، اما علیرغم این‌گونه برداشت‌ها هنوز اندیشه‌های او روزآمد و تازه است و با گذشت نزدیک پنج قرن از دوران او، اندیشه‌های سیاسی او مورد توجه کسانی است که با سیاست درگیرند یا خود را نظریه‌پرداز سیاسی می‌دانند.شاید در میان اصطلاحات سیاسی، واژه‌ای بدنام‌تر از «ماکیاولیسم» دیده نشود، فراگیری این اصطلاح پس از آن‌که فرانسویان آن را برساختند و اطلاق آن به هر آن‌چه معنای فریبکاری، عدم پای‌بندی به اصول اخلاقی در زندگی سیاسی و نیرنگ‌بازی می‌دهد باعث شد تا این واژه مطلقیت فرصت‌طلبی و بهره‌جویی یک‌سویه از قدرت را در طی چند سده در اختیار خود بگیرد. بنیاد چنین اندیشه‌ای همان رهنمودهایی است که ماکیاولی در «شهریار» به جویندگان قدرت می‌دهد.