پیش از اینکه به ادامه‌ی بررسی K-30 بپردازیم، بهتر است که توضیحی جامع‌تر درباره‌ی DSLR‌های پنتاکس داشته باشیم چرا که احتمالا کاربران ایرانی کمتر با این دوربین‌ها آشنایی دارند. نخستین دوربین DSLR پنتاکس در سال 2003 و با نام ist D تولید شد که یک دوربین 6.1 مگا پیکسلی با سنسور APS-C بود و البته در رده‌ی High End یا حرفه‌ای قرار می‌گرفت. سپس ist DS در سال 2004 به بازار آمد که مدلی ارزان قیمت‌تر بود و در رده‌ی سطح مبتدی قرار داشت. این روند با ist DL ادامه یافت تا بالاخره در سال 2010 بود که این شرکت نخستین مدل مدیوم فرمت خود با نام 645D را به بازار معرفی نمود که یک دوربین 40 مگا پیکسلی کاملا حرفه‌ای بود. دوربین‌های مدیوم فرمت سنسورهایی بزرگ‌تر از سنسورهای فول فریم دارند. درست مانند دوربین‌هایی که کمپانی‌های Hasselblad و Mamiya تولید می‌کنند. بنابراین پنتاکس تا به حال دوربین فول فریمی مانند Canon EOS 5D نداشته است. با این حال هیچ کدام به اندازه‌ی دوربین‌های K-5 که یک دوربین APS-C کاملا رده بالا و حرفه‌ای بود و همچنین K-r که دوربینی سطح مبتدی بود محبوب نشدند. به هر صورت در بازاری که توسط سری سه رقمی کانن و تک رقمی نیکون قبضه شده بود، پنتاکس توانایی قد علم کردن نداشت. اما K-r در رده‌ی مبتدی موفق شد و پنتاکس قصد دارد تا این موفقیت را با K-30 نیز کسب کند. همان‌طور که گفتیم، K-30 از همان سنسور تصویر 16 مگا پیکسلی و پردازشگری بهره می‌برد که در دوربین بدون آینه- با لنز قابل تعویض K-01 هم به کار رفته بود. در نقد و بررسی این دوربین اشاره کرده بودیم که عملکرد آن در شرایط نوری ضعیف عالیست و در حقیقت تنها دوربین پنتاکس بود که عملکرد شرایط نوری ضعیف آن بهتر از K-5 بود. بنابراین اکنون از K-30 انتظارات خیلی بالایی داریم. K-30 اما مهر و موم بودن در برابر شرایط جوی (Weather sealing) را از K-5 به ارث برده است و دست کم در برابر ریخته شده آب بر روی آن (و نه فرو رفتن در آب) مقاوم می‌باشد. این دوربین از همان چشمی اپتیکال با بزرگنمایی 0.92X و پوشش میدان دید 100% بهره می‌برد و سیستم فوکوس خودکار آن نیز از نوع SAFOX IXi+ می‌باشد که پیشرفته تر از K-5 است و سیستمی 11 نقطه‌ای می‌باشد که 9 تای آن Cross type است. اما عمده‌ی تغییری که رخ داده به نظر می‌رسد که در لنزهای جلوی سنسورهای AF باشد. ظاهرا که این لنزها خیلی با کیفیت‌تر هستند و خطای رنگی کمتری دارند تا احیانا سنسور فوکوس خودکار به اشتباه نیفتد و بتواند خیلی بهتر و دقیق‌تر عمل فوکوس خودکار را انجام دهد. عملکرد K-30 در عکاسی پیاپی نیز فوق‌العاده است به طوری که می‌تواند با سرعت 6 فریم بر ثانیه عمل عکاسی پیاپی را انجام بدهد که قطعا سریع‌تر از دوربین‌های رقیب در برندهای دیگر است و فقط 1 فریم از سرعت 7 فریم بر ثانیه‌ای دوربین K-5 کندتر می‌باشد. البته این باعث شده که بافر بیشتری داشته باشد و بتواند این عکاسی پیاپی را تا 8 عکس RAW و 30 عکس JPEG انجام دهد. هرچند که K-30 و K-5 در رده‌های کاربری متفاوتی قرار می‌گیرند، ولی جالب است که جثه‌های تقریبا یکسانی دارند. با این حال استفاده از پلی کربنات به جای آلیاژ منیزیم باعث شده که مقداری سبک‌تر باشد. چند مورد عجیب هم در مورد این دوربین وجود دارد. مثلا اینکه قسمت باتری به شکلی ساخته شده که می‌توان چهار باتری قلمی سایز AA را در آن جای داد. با این حال این کار فقط از طریق خریداری آداپتور مخصوص امکان پذیر است. در ضمن این طراحی باعث شده که پنتاکس نتواند از یک باتری بزرگ‌تر برای این دوربین استفاده کند و بنابراین به باتری لیتیوم-یونی 7.8 واتی محدود شده است (D-KI109) که طبق استانداردهای CIPA تا حدود 410 شات را پشتیبانی می‌کند. این K-30 را پایین‌تر از Canon EOS 600D که توانایی پشتیبانی از 440 شات را دارد قرار می‌دهد. در ضمن هرچند که این دوربین قابلیت‌های فیلم برداری خیلی پیشرفته‌ای دارد، ولی هیچ گونه سوکت میکروفون اکسترنال بر روی آن قرار نگرفته است. K-30 از بعضی ویژگی‌های دیگر دوربین‌های پنتاکس هم برخوردار شده است. یکی از آن‌ها دکمه‌ی سبز است که وظیفه‌ی ریست کردن دوربین به Exposure Program Line اصلی را بر عهده دارد. دیگری هم مودهای TAv و Sv می‌باشد. TAv به شما اجازه می‌دهد که هر دو پارامتر سرعت شاتر و گشودگی دیافراگم را تعیین کنید و دوربین خود فقط تنظیم ISO را بر عهده می‌گیرد. البته این مود کمی هم عجیب است چرا که مثلا در دوربین‌های کانن، می‌توانید در مود Manual هم ISO را بر روی حالت Auto بگذارید و دو تنظیم دیگر را خود بر عهده بگیرید. این در حالیست که مود Sv کنترل ISO را در اختیار شما می‌گذارد و تنظیم دو پارامتر دیگر را خود دوربین به صورت اتوماتیک بر عهده می‌گیرد. نکته‌ی دیگری که در بین همه‌ی دوربین‌های Pentax رایج است، جاسازی سیستم لرزش گیر مکانیکی تصویر در داخل بدنه‌ی دوربین می‌باشد. به این سیستم، سیستم Sensor Shift می‌گویند. بدین صورت که جهت لرزش دست شما توسط سنسورهایی تشخیص داده می‌شود سپس از طریق اعمال مکانیکی و با جابجایی سنسور تصویر عمل لرزش گیری انجام می‌گیرد. این در حالیست که دوربین‌های کانن و نیکون این سیستم را به صورت اپتیکال و در لنزهای خود ارائه می‌دهند که باعث گران قیمت‌تر شدن لنزهای آن‌ها می‌شود. در مورد نمایشگر هم بگوییم که این دوربین مجهز به نمایشگر 3 اینچی 921,000 پیکسلی بسیار با کیفیت است. اما بیشینه‌ی سرعت شاتر آن تا 1/6000 ثانیه می‌باشد که عالیست و از سرعت شاتر 1/4000 ثانیه‌ای دوربین‌های سری سطح مبتدی کانن و نیکون بالاتر و از 1/8000 سری مصرف کننده‌ی حرفه‌ای آن‌ها پایین‌تر است. در کل باید گفت که، هرچند در ابتدا گفتیم که K-30 دوربینیست که می‌توانیم از نظر رده بندی آن را هم سطح دوربین سطح مبتدی Canon EOS 600D در نظر بگیریم، ولی واقعیت این است که مقداری در سطحی بالاتر قرار می‌گیرد. در حقیقت چیزی بین 60D و 600D و بیشتر نزدیک به 600D. این را به چند دلیل می‌گوییم. نخست بدنه‌ی نسبتا بزرگ جثه‌ی پلی کربناتی و کاملا مهر و موم آن است که در سطح دوربین‌های حرفه‌ای تر می‌باشد. 600D بدنه‌ای پلاستیکی دارد و در این حد مهر و موم نیست. دوم کیفیت عکاسی نور کم آن می‌باشد و هرچند که هنوز این دوربین تست عکس نشده، ولی اگر عکس‌هایش مثل عکس‌های دوربین K-01 باشد کاملا عملکردی بهتر از 600D دارد. سوم بیشینه‌ی سرعت شاتر 1/6000 ثانیه آن می‌باشد و چهارم نیز سرعت عکاسی پیاپی 6 فریم بر ثانیه‌ای آن است. اما در مقابل این دوربین فاقد نمایشگر تک رنگ بالای دوربین است و شارژ دهی باتری آن نیز واقعا بد است. با این حال به نظر می‌رسد که کم کم مرز بین این تقسیم بندی‌ها در حال کم رنگ‌تر شدن است و دوربین‌های میانه در حال پای گذاشتن به عرصه‌ی رقابت هستند. حتما منتظر آپدیت‌ها بر روی این نقد و بررسی باشید.به روز رسانی: همانطور که انتظار داشتیم، کیفیت عکس های K-30 در حد ایده آل و عالی هستند. نخستین بار نویز از حساسیت 1600 در عکس ها دیده می شود و سپس در حساسیت های بالاتر 3200 و 6400 اوضاع بدتر می گردد. با این حال غلظت رنگ ها خیلی خوب حفظ می گردد. به روز رسانی: در تست هایی که انجام دادیم، کیفیت عکس های این دوربین در حد فوق العاده است. نویز به خوبی کنترل می شود و هرچند که در تست های استاندارد ما ابتدا از حساسیت 1600 به وضوح به چشم می خورد ولی در حساسیت های 3200 و 6400 و در بزرگنمایی کامل به خوبی مشاهده می گردد. حتی عکس ها در حساسیت های 12800 و 25600 هم ظاهر خوبی دارند.