«بلک اند دکر» حاصل شراکت دو مهندس نخبه و کارآفرین به نام‌های «دانکن بلک» و «آلونزو دکر» است. این دو در سال 1910 میلادی با راه‌اندازی کارگاهی در بالتیمور مریلند اقدام به راه‌اندازی این شرکت کردند.در سال 1917 این شرکت توانست امتیاز دریل با دسته‌ی تفنگی و سوییچ روی بدنه را به نام خود ثبت کند. در زمان جنگ جهانی دوم تقاضا برای دریل‌های قابل حمل این شرکت در کارخانه‌های هواپیماسازی افزایش چشمگیری یافت و نیروی هوایی ایالات متحده چندین بار از این شرکت تقدیر به‌عمل آورد. بعد از جنگ جهانی و با  متنوع‌تر شدن تولیدات، این شرکت اقدام به تولید پیچ‌گوشتی برقی، اره برقی، سمباده برقی و بسیاری محصولات دیگرکرد.موفقیت‌های این شرکت به مرزهای ایالات متحده محدود نشد و بلک اند دکر توانست اولین خط تولید محصولات خود را در سال 1922 در کشور کانادا راه‌اندازی کند. در 1928 هم برنامه‌ی مشابهی از سوی این شرکت در کشور انگلستان ‌اجرا شد. در سال 1929 هم استرالیا به جمع میزبانان تولیدکنندگان محصولات این شرکت پیوست. این شرکت در ادامه‌ی راه به موفقیت‌های بسیاری دست یافت و در سال 1960 توانست «دیوالت» را خریداری کند. بعد از آن محصولات رده بالای این شرکت با برند دیوالت تولید شد. هم اکنون هم این شرکت صاحب برندهایی نظیر «دلتا» (Delta) و «پورتر کیبل» (Porter Cable) است.مکانیزم دریل کردن ‌از نخستین ابداعاتی است که انسان‌ها جهت ایجاد سوراخ  و حفره در مواد و اجسام با هدف ساخت امکانات و وسایل خود به‌کار بردند؛ شاید پیشینه‌ی ساخت اولین دریل‌ها به مصر قدیم باز گردد. نخستین دریل الکتریکی توسط «آرتور-جیمز آرنوت» درسال 1889 ساخته شده است. اما نخستین دریل‌های الکتریکی با ظاهر امروزی در اوایل قرن بیست‌ام ساخته شدند. ساخت دریل‌های با ابعاد منطقی و قابل حمل در این دوران باعث پیشرفت صنایع کوچک و بهبود کسب و کار شد. بعدها در ادامه‌ی راه توسعه این ابزار، گونه‌های چکشی و شارژی آن هم ساخته شدند.قسمت‌های اصلی یک دریل الکتریکی عبارتند از: موتور، سه نظام و باتری (در صورت وجود). عموما توان بالاتر به معنای قدرت سوراخ‌کاری بالاتر دریل است. در دریل‌های برقی کاربر می‌تواند با مشاهده‌ی مشخصات توان الکتریکی که روی دستگاه ثبت شده، از قدرت سوراخ‌کاری دستگاه مطلع شود. اما در دریل‌های شارژی می‌تواند از روی ولتاژ باتری آن‌ها حدود قدرت را پیش‌بینی کند که  این رویه دقت نسبتا پایینی هم دارد. البته اگر به مشخصات فنی دریل‌های شارژی نظیر حداکثر گشتاوردی که می‌توانند تولید کنند دسترسی داشته باشید، مسلما نتیجه بهتری خواهید گرفت.انواع دریل‌ها را از نظر ساختار می توان به دریل‌های ستونی و قابل حمل تقسیم کرد. دریل‌های تخریب هم در هر دو گونه‌ی برقی و شارژی قابل تهیه هستند؛ پیستون واقعی درنظر گرفته شده برای این دریل‌ها  در مقایسه با دریل‌های چکشی معمولی قدرت ضربه و تخریب بیش‌تری دارند. بارزترین تفاوت میان دریل‌های تخریب و دریل‌های چکشی  هم توانایی ضربه زدن با نوک ابزار نوع پیستونی، آن‌هم بدون چرخش ابزار است؛ در حالی که در نوع معمولی یا چکشی چنین امکانی فراهم نیست. انواع دریل‌های شارژی امروزی معمولا از باتری‌های نیکل-کادمیوم یا لیتیومی استفاده می‌کنند. حتی انواع چکشی این دریل‌های شارژی هم در ابعاد بسیار کوچک وجود دارند.دریل CD200 از شرکت بلک اند دکر نیروی خود را از طریق برق شهری تامین می‌کند. بیشینه سرعت دوران این دریل 2800 دور بر دقیقه است. این دریل توانایی چرخش در دو جهت را دارد. با استفاده از این دریل قادر خواهید بود سوراخ‌هایی حداکثر با قطر 10 میلی‌متر در فلز و 10 میلی‌متر در سیمان یا مصالح مشابه، ایجاد کنید. این دریل با داشتن قابلیت چکشی با توان 400 دریلی مناسب برای مصارف خانگی و تجاری است.